Po długim lecie bezdomności Teatr Kości znalazł nowy dom w POSK-u na Hammersmith. Aby uczcić ten fakt oraz ponownie zjednoczyć grupę swoich przyjaciół, jak również zaprezentować swoją twórczość nowej publiczności, artyści zorganizowali pierwsze wydarzenie kulturalne.

Dzień Wszystkich Świętych stanowił niegdyś szczególne wydarzenie dla mieszkańców polskiej wsi. Było to bowiem święto, które z jednej strony wpisywało się w kontekst kalendarza liturgicznego, z drugiej zaś przechowywało w sobie atmosferę zabobonu. Wieś słowiańska, o czym czytelnicy II - giej części Dziadów pamiętają, miała konkretne wyobrażenie życia pośmiertnego. Każdy człowiek tej mikro-społeczności był ze śmiercią oswojony i przygotowywany do niej na różne sposoby.

Ceremonia pogrzebowa to obrzęd, który najbardziej uzmysławiał człowiekowi nieuniknioność przemijania. Konieczność tą łagodziła wiara
i wpisana w nią eschatologiczna perspektywa zmartwychwstania - tematy trwale obecne w Pieśniach Zadusznych.
Tradycja ich wykonywania była przekazywana z pokolenia na pokolenie. Obecnie prócz dokumentacji etno-muzykologicznej pozostała zaledwie garstka osób w podeszłym wieku, dla których pieśni te mają jeszcze jakieś głębsze znaczenie.

Przygotowując debiutancki występ w Polskim Ośrodku Społeczno – Kulturalnym POSK, artyści Teatru Kości (The Bones Theatre) postanowili wziąć czynny udział w obchodach 1-go listopada i z tej okazji stworzyli dwuczęściowy program.
Cykl kilkunastu pieśni, zapisanych często piękną stara polszczyzną, przetykany zostanie scenami rodzajowo-alegorycznymi, które swą tematyką nawiązują do kultu zmarłych. Po przerwie zaprosimy państwa na spektakl zbudowany m.in. z dialogów Szekspira, wierszy Eliota i prozy Kafki, przy pomocy których, opowiadamy historię o życiu, czasie i odrodzeniu.

Stworzenie takiego wieczoru ma ponadto dla nas, młodych ludzi urodzonych w późnych latach 70-siątych, bardzo istotne znaczenie z tego zwłaszcza powodu, iż pozwala nam obcować z materią definitywnie „niewspółczesną”; odczytywać zapomnianą treść naszej tożsamości. Dostrzegamy tu także szansę na dialog międzypokoleniowy, tak istotny
w perspektywie emigracyjnej.
Pragniemy podzielić się naszą fascynacją, przywołać czar i moc, chociażby tego wieczoru, gdy wspominamy ulotność czasu i zmienność ludzkiego losu. Wyśpiewywać teksty i melodie, które choć tak misterne, przykrywa kurz.



Kamil Piotr Adamus i Krystian Godlewski

Drukuj Wyślij